exto | kunst, kunstenaars, galeries en exposities

Gerard Staals - Imaginaire landschappen

Imaginaire landschappen

Een reeks imaginaire landschappen gestart in 2011. De aanleiding zijn zowel bestaande landschappen als krantenfoto's (hoeven geen landschap te verbeelden) die wat hun compositie betreft kunnen lijken op een landschap. De afbeelding wordt vervolgens getransformeerd in een landschappelijk concept.

uit 2011 tot 2012, reageer naar de kunstenaar (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)

  • Alsof de Islas Malvinas (de Falkland Eilanden) op drift geraakt zijn in een zee van koud blauw water en net gesmolten ijs. Als loshangende, door blauwalgen aangetaste rotsformaties in de ijskoude zee. De Islas Malvinas, op drift, verder dan de zuidelijkste punt van het Zuid-Amerikaanse continent, Tierra de Fuego. De onherbergzaamheid tegemoet.

  • Het seizoen draait, en ook op het strand van Copacabana wordt het stiller. Zelfs in Brazilië kan het herfst zijn. Ik laat de wereld kantelen. De aarde zweeft in de lucht en het water of de lucht, wat het ook moge zijn, tuimelt vol met afgevallen bladeren. In dit geval o.a. de gouden blaadjes van de Japanse ginkho. Mijn inspiratie van dit schilderij haalde ik uit een krantenfoto. Daarop was een bizar landschap te zien: de Braziliaanse actiegroep Rio de Paz had honderden groene bezems geplaatst op het strand van Copacabana (Rio de Janeiro), met de steel in het zand, de omgekeerde wereld dus. Evenveel bezems als er Braziliaanse parlementsleden zijn. De boodschap: de bezem door de corrupte burelen! Die beelden heb ik inmiddels ver achter me gelaten. Ik heb een imaginair landschap geschilderd. Het zou gewoon met elk strand, met elke lucht, met elke oceaan kunnen gebeuren. Sluit je ogen maar, en je ziet het voor je.

  • Een desolaat sneeuwlandschap onder een zwarte hemel. Zelfs geen ster te zien. Het moet het begin van de oneindigheid zijn. Winter in de barre onmetetelijkheid van Canada. Want de boerderij aan de horizon heeft verdacht veel westerse trekken. En natuurlijk ben ik de Amerikaanse auteur Paul Bowles dankbaar voor het leveren van de titel. In 1949 immers schreef hij al 'The Sheltering Sky' (Het dak van de wereld) waarin hij op een beklemmende wijze de onmogelijkheid voor de zich beschaafd noemende westerse mens te aarden in deze wereld. Ik lees zijn woorden: "Er verschijnt een zwarte ster, een punt van duisternis in de heldere nachthemel. Punt van duisternis en toegangspoort tot rust. Strek je hand uit, steek hem door het fijne weefsel van het dak van de hemel, en rust." Jammer dat je in een zwarte hemel een zwarte ster niet kunt zien. Virtual landscape.

  • Bucca in Yellowstone (130x90) heeft als uitgangspunt de Amerikaanse strafgevangenis Bucca, op zo'n 500 kilometer ten noorden van Bagdad. Een foto in de Volksrant liet rijen Irakese gevangenen zien die in hun gele overalls op de binnenplaats neerknielen in gebed. Op de achtergrond beschijnen de schijnwerpers het tafereel. Maar het beeld kan zomaar kantelen en zichzelf transformeren in een bizar landschap in Yellowstone Park waar het mogelijk moet zijn dat er levensgrote kometen of sterren dichtbij aan het nachtelijk firmament verschijnen. Zo kantelt een moment en een beeld in een kompleet andere wereld. Een imaginair landschap.

  • VAGABOND SKY, heb ik dit doek genoemd. Geïnspireerd door de muziek van Mark Knopler (Dire Straits) en Emmilou Harris in 'All The Roadrunning'. I've a million miles of vagabond sky clocked up above the clouds and I'm still your man for the roaming'. En zie me weer fietsen op de eindeloze Spaanse hoogvlakte, de meseta, tussen Burgos en Leon. De ruimte, de onmetelijkheid, een road-painting. Deel uitmakend van mijn odyssee naar Santiago de Compostela.